 |
|
Por H. Paradelo |
Augas revoltas Afundinme de cheo, nas augas revoltas deste mundo, na busca dun amor que me quixera, e só encontrei, remuños de infortunios, e na miña gorxa, por chamalo unha ronqueira. Volvín a buscalo outra vez, e outra, de mil maneiras, na crenza de que o amor, aínda existía, e só encontrei moreas, de encomendas, deixando sen amor, a espranza miña. Xa non hai xuizo, mal eterno, a vida morre de amor mal conxurado, e se a morte máis vil, noso pasado, a morte do amor, eco dobrado. Mundo tolo Pasada a quietude, chegaría a tormenta. E unha nube, pechar a luz das nosas alboradas. E o tempo avolto, empozar o para so do amor, rabuñando o resplandor, con cerimonias agochadas. A terra quedará toda sinistra. Aterrecida pola sangue derramada. E partida en anacos, a miña terra amada. Das sombras, as brisas, chegarán caladas. A inquietude irrompe na miña pel espida. Desarranxando, vendo como se traballa, en destruí-lo mundo, sen pararse en nada. |
||||
|