Lonxe

Compañeiros da miña xeración
mortos ou asesiñados

¡Tan doce era a xuntanza miña e vosa,
de todos nós co mundo!
Facíamos un feixe de campos e de estrelas,
e ó pisar ise chao que latexaba
sentíamos subir pola sangue o misterio.
O noso corpo era o camiño da maxia,
a escada pola que viña a lúa,
o zume de todol-os segredos,
a canzón da herba que resucitóu.
E o mismo verme era unha folla leda,
un mensaxeiro do sagrado alén.

Morréchedes, matáronvos, deixáronme.
Quedéi eiquí, lonxe das vosas sombras.
E gardo, coma un morto,
no centro do silenzo, da sede, da agonía,
o día que vos poda levar á sepultura
unha cesta de pombas e mazás.
¡Tan doce era a xuntanza miña e vosa,
de todos nós co mundo!

LUGO
Na fonte de ferro,
no coiro dos bois,
no espello do vento,
da navalla e da frol.
No recén da herba,
no lobo e no can,
nos ollos da meiga,
na pedra do lar.
No refaixo dela,
na ponte do alén,
no andar das ovellas,
no ar do mencer.
No cabalo quente,
no viño millor,
no que non se perde
no meu corazón.
A noite senlleira,
no liño tecido,
na madeira tenra
dos vellos castiros.

Na vida, na morte, no amor e no ren,
lobaréite, Lugo de aceiro e de mel.

ROMARIA
L¡Baila, meu amor,
e volta de novo a bailar!
Na punta do pé
na palma da man.

Nunha escada de herba
baixaron os anxos
por te ver bailar.
Baila meu sol baila,
na punta do pé
na palma da man.

Cara de cereixa,
non deixes no ar
coma un peixe o corpo
brincando na mar.
¡Baila, meu amor,
e volta de novo a bailar!

Xa meu corazón
non é meu nin é
corazón humán:
ten maos e ten pés
e ponse a bailar.
Na punta do pé
na palma da man.

¡Baila, meu amor,
e volta de novo a bailar