Eladio Rodríguez, XORNALISTA.

Íntimamente vencellado á súa cidade de adopción –A Coruña-, e sentindo un acordo constante cara a súa terra natal que reflexaba nos seus versos –a vila ourensá de Leiro e a parroquia de San Clodio-, de Eladio Rodríguez consérvanse artigos xornalísticos, tres libros de poemas e o seu recoñecido Diccionario enciclopédico gallego-castellano.

A súa representatividade no panorama xornalístico coruñés queda de manifesto no cargo de presidente da Asociación da Prensa da Coruña que él mesmo axundou a fundar en 1904.
I é na Coruña, e compaxinando co seu traballo de funcionario municipal, onde dirixe o xornal La Mañana no que comezou colaborando.
Pero Eladio Rodríguez tamén tería unha importante relación con outro xornal coruñés aparecido en 1880: El Noroeste. Unha relación que se xesta a través das páxinas do seu suplemento titulado “Nós. Páxinas gallegas do diario da Cruña El Noroeste”: considerado o antecedente inmediato de Nós, este suplemento –no que colaboraron personases da relevancia de Manuel Antonio ou Vicente Risco- aparece o 17 de setembro de 1918 cun artigo do propio Eladio Rodríguez titulado “Na xuntanza está a forza e na forza o trunfo”, e que comeza:

“Todos levamos dentro de nós unha obriga moral que temos que cumprir honradamente. Deixémonos de parolas. As parolas son leira; as parolas levas o vento (…). Os gallegos precisamos realidades vivas, algo que nos saque das nosas vellas morriñas e que nos leve ôs destinos. Xa o dí o enxebre Castelao. Hai que ir fuxindo da gaita e do tamboril como representación da nosa raza. O hálala y-a muiñeira y-o aturuxe xa non poden ser a encarnación das nosas ansias no porvir.
Temos que pensar que estamos en tempos novos e momentos decisivos. Fainos falla pechar con sete ferrollos a porta do pasado, pra que non volvan a sair pol-as rusa adiante as nosas lilaileiras choromicadas, dos pidinchós que queren vivir da esmola sin saber empregal-as forzas propias no seu propio ben.
O gran Castelao fáinol-o ver d’unha maneira maxistral no dibuxo simbolista que nos mandou e que vai a cabeza d’estas páxinas. NOS non hemos de grabar ô noso artista, porque NOS somos NOS y-esto abonda. Pero sí poderemos decir todol-os gallegos: Vel-ahí está n-unhas rayas e n-uns borranchos, coma quen dí, encerrado todo o problema do galleguismo.
Os lions y-as águias que dan vida na pedra ôs capiteles do Pórtido da Groria e que teñen enriba de sí a pedra dos anos forman unha leición práctica que debemos adeprender hasta sabela de memoria.
Os gallegos traballadores, os de boa fe, os dos fondos entusiasmos y-as sanas orientaciós, os que loitan e loitan pol-a redención da nosa terra, han de comenzar por sel-os lións y-as águias dos novos tempos pra erguerse coraxudos arrimando o lombo uns ôs outros, e pra guindar a lousa do centralismo que nos esmaga, tirando co-ela hastra escachizala.
Entonces haberá pr’a nosa terra unha alborada de rexurdimento, porque morto o centralismo terá que que morrer tamén o caciquismo que nos afoga e que soilo vive das falcatruadas, amparado por esa centralista forza bruta e absurda que non sabe dar máis que paus de cego e que na sua ignorancia ou na sua comenencia coida que todol-os pobos son iguales, como si non tivese cada un a sua característica y-a sua personalidade.
Pensen os gallegos de corazón que na xuntanza está a forza e na forza está o trunfo. Adiante, pois, adiante sempre!”.

Ademáis, e como mostra da relación entre os literatos da época, en 1920 aparece Eladio Rodríguez como colaborador da revista Nós de Ourense que dirixe Vicente Risco.